Możecie zagrać w filmie o Róży Ostrowskiej. Poszukiwani są statyści „do przebitek”

Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie ustanowiło rok 2026 rokiem pod patronatem Róży Ostrowskiej. To pierwsza w historii kobieta-patronka roku w ZKP. Z tej też okazji powstanie film dokumentalny. Zrzeszenie szuka więc osób, które wcielą się w role członków rodziny oraz przyjaciół bohaterki.

Poszukiwani do ról rodziny i przyjaciół są kobiety i mężczyźni w wieku od ok. 30-35 do 50-60 lat. 

- Ponadto do scen zbiorowych szukamy kilku mężczyzn w wieku 19-25 lat oraz mężczyzn do roli robotników w różnym wieku. Jeśli Wasza aparycja wpisuje się w klimat epoki, a wiek i wygląd odpowiada powyższym kryteriom, wyślijcie swoje zgłoszenia – apelują w Zrzeszeniu Kaszubsko-Pomorskim.

Aktualne zdjęcia oraz dane kontaktowe wysłać należy na adres e-mail: [email protected] do 30 września. Zdjęcia do filmu będą się odbywać w Kościerzynie/Gdańsku lub okolicach tych miast.Udział w zdjęciach ma charakter wolontaryjny.

Film o Róży Ostrowskiej. Poszukiwani do zagrania:

• Jadwiga Wokulska-Piotrowiczowa (matka Róży) – kobieta w wieku ok. 40 lub 60 lat;

• Wiktor Piotrowicz (ojciec Róży) – mężczyzna w wieku ok. 40 lat;

• Leszek Ostrowski (mąż Róży) – mężczyzna w wieku ok. 40 lat.

• Zbigniew Szymański – wiek ok. 40 lat;

• Lech Bądkowski – wiek ok. 40–50 lat;

• Franciszek Fenikowski – wiek ok. 45 lat;

• Bolesław Fac – wiek ok. 35–40 lat.

• Izabella Trojanowska – wiek ok. 35–40 lat;

• Teresa Sierant – wiek ok. 30 lat;

• Maria Kowalewska – wiek ok. 50 lat.

Kim była Róża Ostrowska?

Róża Ostrowska urodziła się w Wilnie. Po II wojnie światowej trafiła z rodziną na Pomorze, gdzie włączyła się w życie regionu. Była znaną autorka powieści i opowiadań związanych z regionem kaszubskim. 

Pracowała w Rozgłośni Gdańskiej Polskiego Radia i w Teatrze Wybrzeże. Została zwolniona z pracy w teatrze oraz dostała zakaz publikacji tekstów pod swoim nazwiskiem w 1968 roku, gdy z Lechem Bądkowskim i Franciszkiem Fenikowskim wydała oświadczenie, w którym poparła protesty studentów i odcięła się od stanowiska Zarządu Gdańskiego Związku Literatów Polskich, w którym potępiono protesty.

 Pod koniec życia za swoją niezłomną postawę musiała stawiać czoła problemom materialnym. Ważne miejsce w jej sercu miały też Wdzydze, które stały się dla niej drugim domem i wielką literacką inspiracją.