Lębork: Baszta Bluszczowa już nie jest w prywatnych rękach. Właśnie „wróciła" do miasta

1,2 mln zł kosztowało miasto Lębork odkupienie od prywatnego właściciela Baszty Bluszczowej wraz z gruntem. Jednak dzięki temu wydatkowi zabytek po wielu latach ponownie stał się własnością samorządu. Akt notarialny o zakupie baszty podpisał w poniedziałek, 5 października, burmistrz Lęborka Jarosław Litwin.

Przypomnijmy, Baszta Bluszczowa została sprzedana osobie prywatnej w marcu 1992 roku. Co prawda nowy właściciel przeprowadził gruntowny remont obiektu, zamontował w niej ogrzewanie i przystosował do funkcji mieszkalnej ( ze zgodą Konserwatora Zabytków na użytkowanie), dzięki czemu jest ona w dobrym stanie technicznym, to jednak obiekt pozostawał zamknięty dla zwiedzających. W maju tego roku radni Rady Miejskiej w Lęborku upoważniali burmistrza Lęborka do podjęcia rozmów w sprawie odkupienia obiektu. Co właśnie doszło do skutku.

- Ponowne przejęcie Baszty Bluszczowej, która została wzniesiona w 1363 roku i znajduje się pomiędzy Basztą nr 27 i Basztą nr 24, w bezpośrednim sąsiedztwie XIV-wiecznego Sanktuarium św. Jakuba Apostoła oznacza, że wszystkie zachowane baszty średniowiecznych fortyfikacji miasta znajdują się obecnie w miejskim zasobie. Baszta stanowi integralną część miejskich fortyfikacji obronnych z XIV wieku. Jest charakterystycznym elementem lęborskich obwarowań, wkomponowanym w północno-wschodni narożnik fortyfikacji. To niezwykle cenny zabytek miasta, zachowany w pierwotnym stylu – informują w Urzędzie Miejskim w Lęborku.

Basztą zarządzać będzie Muzeum w Lęborku. To otworzy możliwość wykorzystania jej na cele związane z ochroną dziedzictwa historycznego, turystyką, edukacją i działalnością kulturalną i wystawową.

Baszta Bluszczowa w Lęborku

Nazwa baszty pochodzi od bluszczu, który ją porastał do zimy 1855 roku. Wyróżnia się charakterystyczną konstrukcją. Reprezentuje typ budowli dwustopniowej. Pierwsza kondygnacja została wzniesiona na planie pięciokąta, natomiast od drugiej kondygnacji budowla przyjmuje kształt ośmioboczny. Charakterystyczna jest również zmienna grubość murów – od około 1,5 m w dolnej kondygnacji do około 1 m w najwyższej.

Baszta ma 24 m wysokości i pięć kondygnacji. Jej elewację zdobi charakterystyczny dla miejskich fortyfikacji Lęborka wzór z mocno błyszczących cegieł, zwanych zendrówkami, oraz pasów tynku. Obiekt przykrywa stożkowy dach ceramiczny, wykonany w układzie „mnich–mniszka”, zwieńczony stropem z miedzianą kulą. Najwyższa kondygnacja wraz z dachem została zrekonstruowana w 1907 roku. Na ścianach trzech niższych kondygnacji znajdują się otwory strzelnicze, natomiast na wyższych poziomach – okna.