Regina Chodyko z d. Uszko

Dziadek był Węgrem, babcia pochodziła z Litwy. Ojciec, rodowity Kazach z Ałma-Aty, do Polski przybył w czasie II wojny światowej. Regina urodziła się w Drohiczynie. W tutejszym liceum poznaje swego przyszłego męża. Waldemar pochodzi z Gdańska, gdzie oboje, po maturze, postanawiają zamieszkać. Jest rok 1979. Regina kończy tu dwuletnie Studium Laborantów Weterynarii. Pracę dostaje w Zakładach Mięsnych w Sokołowie Podlaskim, 30 km od Drohiczyna. Wraca zatem w rodzinne strony. Do Gdańska przyjeżdża ponownie, gdy narzeczony kończy służbę wojskową. Biorą ślub.
Mówi, że miała w życiu sporo szczęścia. Do gdańskiego laboratorium weterynarii przyjmują ją po jednym telefonie do dyrektora.
Gdy zachodzi w ciążę, znów ruszają na Podlasie do domu rodziców. Jednak przyszła mama woli, by Andrzej urodził się w Gdańsku. Tak się stało. Decyduje się na trzyletni urlop macierzyński. Potem wraca do zawodu laborantki. Pracuje między innymi w przychodni. Ma tu stałych pacjentów, którzy nie wyobrażają sobie, by ktoś inny pobierał im krew.
Rozpoczyna pracę w Zakładach Mięsnych w Gdańsku. Gdy upadły, zostaje przeniesiona do Przedsiębiorstwa Uboju Dziczyzny „LAS” w Kartuzach.
To też czas, gdy marzy się jej, by zrobić prawo jazdy na ciężarówki. Nie udaje się, ale za to – cud! - wizę na wyjazd do Stanów Zjednoczonych dostaje bez problemu. Wylatuje w dniu katastrofy pod Smoleńskiem, 10 kwietnia 2010 roku. Wraca po trzech miesiącach dorywczej pracy w Chicago z postanowieniem, że jej noga więcej tam nie postanie.
Do emerytury pracuje jako opiekunka dzieci, polecana przez jedną mamę następnej. Zostaje zasłużonym, honorowym krwiodawcą. Przez osiem zim morsuje. W Mielnie na zlocie morsów poznaje Jerzego. Są razem od 12 lat.
Jej dewiza to: nie krzywdzić innych, zwłaszcza samej siebie.
Karol Kisiel

Dyrygent, założyciel Oktetu Wokalnego Simultaneo, urodził się w Gdańsku w 1984 roku. Krótko po narodzinach syna rodzice decydują się na przeprowadzkę do Gdyni. Dziś to już jego miasto, od ponad 40 lat.
W domu trochę się muzykowało. Mama grywała na skrzypcach, ojciec na akordeonie, on jest w rodzinie pierwszym, dla którego muzyka to nie tylko pasja. Gdańską Akademię Muzyczną kończy na kierunku edukacja muzyczna, specjalność: dyrygentura chóralna. Podczas kursów mistrzowskich spotyka się z sugestią kontynuowania nauki w Akademii Muzyki i Teatru w Tallinie w Estonii. Wyjeżdża na pięć lat. Zakłada tam estoński zespół Repertorio Vocale, z którym zdobywa III nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Chóralnym w Tallinie. Estonia uczy go sztuki budowania relacji, to – uważa – podstawa umiejętności dyrygenta.
Budowaniu więzi służył też pomysł zainicjowany przezeń w roku 2017– Muzyczny Szlak Rowerowy. To koncerty muzyki klasycznej w miejscach, do których publiczność i artyści wspólnie jechali ...na rowerach, to integracja poprzez sztukę, ale i pozyskiwanie nowych słuchaczy. Był chyba jedynym dyrygentem, który publiczność woził na koncert osobiście.
Oktet Wokalny Simultaneo powołuje do życia w roku 2015, zespół specjalizuje się w wykonawstwie muzyki współczesnej i dawnej. Występuje m.in.: na koncercie inaugurującym 67. Warszawską Jesień w Filharmonii Narodowej.
Wciela w życie autorski pomysł - Dni Muzyki Wokalnej w Gdyni. W tym roku to jubileuszowa,10. edycja festiwalu.
W dyscyplinie artystycznej dyrygentura uzyskuje stopień doktora habilitowanego.
W jego bogatym muzycznym świecie jest miejsce na szczęśliwą rodzinę (niedawno urodził mu się syn), ale i na ...las. Pasjonuje go bushcraft, sztuka życia w lesie. To przyjemny odpoczynek, który – bywa – z powodzeniem dystansuje go do świata.
Wojciech Milewski

Zrobił półtora miliona zdjęć. Jedna trzecia tego pokaźnego zbioru to fotografie poświęcone Solidarności. Wybitny fotograf w roku 2026 świętował 90 urodziny, jubileusz 70-lecia pracy uczcił trzema wystawami.
Urodził się w Warszawie, jako kilkulatek przeżył Powstanie Warszawskie.
Za młodu chciał zostać chemikiem. W latach 50. krótko studiował na wydziale chemicznym Politechniki Łódzkiej, z powodu prowokacji politycznej został usunięty z listy studentów.
Pracował w Bydgoskich Zakładach Fotochemicznych, w laboratorium badał światłoczułość materiałów fotograficznych. Jednak to fotografowanie stało się jego pasją, a potem profesją. Także uczył fotografii.
Na Wybrzeżu jest od 1970 roku. Był m.in. fotografem w Centrum Techniki Okrętowej w Gdańsku. Rok 1980 w Stoczni Gdańskiej to dla niego przełom. Staje się kronikarzem Sierpnia. W okresie tzw. karnawału Solidarności współorganizuje wystawę „Grudzień ’70 – Sierpień ’80” (fotografie różnych autorów) czy ekspozycję o początkach Solidarności, w 1981 roku towarzyszyła ona Krajowemu Zjazdowi Delegatów NSZZ „Solidarność”.
Jego zdjęcia z tamtego czasu to dziś ważny dokument epoki. Dla niego – najważniejszy zbiór. Ale rok 1980 to czas wyjątkowy nie tylko pod względem zawodowym. Wtedy pierwszy raz poczuł, co znaczy wolność i naprawdę poczuł się wolny.
Laureat tytułu Artiste AFIAP (Federacji Fotograficznej przy UNESCO), w 1989 roku otrzymał srebrną odznakę Federacji Stowarzyszeń Fotograficznych w Polsce. Jest honorowym członkiem Gdańskiego Towarzystwa Fotograficznego.
W latach 1990-92 był fotografem prezydenta Lecha Wałęsy.
Ojciec Moniki Milewskiej, cenionej pisarki, poetki, dramaturga, antropologa kultury.
Piotr Piesik

Jego ojciec pochodził z Lubichowa na Kociewiu. On urodził się w Malborku. Skończył politologię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, potem wrócił na Pomorze, by zostać dziennikarzem.
Jego pierwsza redakcja to „Wiadomości Elbląskie”. W ciągu blisko czterech dekad pracy pisał m.in. dla „Dziennika Zachodniego”, „Dziennika Bałtyckiego”, „Życia Częstochowy”, współpracował z Radiem Malbork i częstochowskim Radiem City.
Kiedy w 2021 roku, po przejęciu przez ówczesnych polityków mediów lokalnych, część dziennikarzy wraz z redaktorem naczelnym Mariuszem Szmidką, postanowiła opuścić łamy „Dziennika Bałtyckiego” i stworzyć niezależny tytuł, nie zawahał się ani przez chwilę. W „Zawsze Pomorze” pisał o wszystkim, co tyczyło regionu Powiśla i Żuław, interesowała go też marynistyka, historia i sport. W pracy dziennikarskiej najbardziej cenił sobie bezpośredni kontakt z czytelnikami i słuchaczami. Kochał ludzi. Kochał muzykę! Miał ogromną kolekcję płyt winylowych. Śpiewał w malborskim chórze Lutnia, w zespole Amber Chant, z którym koncertował w Walii czy Irlandii, ale też w chórze akademickim w Częstochowie. W roku 1988 wziął tam ślub, tam urodził mu się syn, Piotr. Po 18 latach wrócił w rodzinne strony, by rozpocząć nowy etap.
Był wziętym konferansjerem, prowadził lokalne imprezy, także redakcyjne gale. Jego działalność społeczna i zaangażowanie na rzecz pomorskiej kultury pozostawiły serdeczne wspomnienie w pamięci mieszkańców Żuław i Powiśla, jego czuły, miękki głos z anteny Radia Malbork znali wszyscy. Mówił piękną polszczyzną. W malborskim I LO uczył dziennikarstwa.
Miał dystans do siebie i do innych. Wobec syna – zawsze motywujący. Przestrzegał, że w życiu nie zawsze się wygrywa.
Odszedł nagle, 20 września 2025 roku podczas wakacji w Portugalii. Kilka dni po swoich 63. urodzinach.
Łucja Sobczak z d. Sudnik

Urodziła się w miejscowości Zdzięcioł koło Nowogródka. Nic dziwnego, że jej rodzinny dom przepełniony był literaturą, ojciec uwielbiał Mickiewicza. Do Gdańska przyjeżdżają w 1945 roku, z całym dobytkiem, nawet z krową, tak to pamięta. Ma ledwie 3 lata.
Nie wiadomo, jak potoczyłyby się losy pomorskiej scenografii, gdyby pewnego dnia ta promienna dziewczyna, wtedy już licealistka, nie wybrała się z zepsutym parasolem do miejscowego parasolnika. Po drodze spotyka Bruna, który uczy się w Liceum Plastycznym w Orłowie. Zakochuje się natychmiast, a i chłopak jest oczarowany. Maturę muszą zdawać eksternistycznie, bo zamiast się uczyć, całują się na plażach i łąkach. Oboje uzdolnieni plastycznie marzą o studiach w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Bruno dostaje się od razu. Łucja za drugim podejściem. Malarstwo studiuje u prof. Jacka Żuławskiego, tkaninę u prof. Józefy Wnukowej.
Ślub biorą w 1962 roku. Łucja wprowadza się do domu męża we Wrzeszczu, entuzjastycznie witana przez teściową, słynną choreografkę Janinę Jarzynówną-Sobczak. Dom, do którego wchodzi, jest nasycony sztuką i teatrem. Scenografia – jak wyznaje po latach – była jej przeznaczona. Debiutuje w Teatrze Miniatura. Pierwsze, wspólne z mężem, i najważniejsze w ich przebogatym dorobku dzieło, to legendarna scenografia do spektaklu telewizyjnego zrealizowanego w nieoddanym jeszcze do użytku wnętrzu Teatru Muzycznego – „Iwan Groźny” z 1978 roku w reżyserii Danuty Baduszkowej. Scenografia, która otworzyła przed nimi kolejne sceny, nie tylko na Pomorzu, stała się początkiem trwającej blisko 40 lat kariery. Wśród najważniejszych realizacji są: balet „Spartakus” z 1984 w Operze Bałtyckiej czy „Les Misérables” z roku 1989 w reż. Jerzego Gruzy. Ceniony pedagog Studium Wokalno-Aktorskiego przy Teatrze Muzycznym w Gdyni. Mama malarki i scenografki Moniki Koncy.
Halina Woźniak z d. Adamczyk

Przychodzi na świat w Magnuszewie pod Warszawą. Jest rok 1946. W stolicy kończy liceum, potem Studium Nauczycielskie. Jest absolwentką pedagogiki specjalnej, kierunek – oligofrenopedagogika na Uniwersytecie Gdańskim. Na Wybrzeże przyjeżdża za swoją wielką miłością, Andrzejem. Ślub biorą w 1969 roku, jeszcze w Warszawie, tu też przychodzi na świat Dorotka. Kilka miesięcy po narodzinach córki samolotem wyruszają do Gdańska, zamieszkają u rodziców Andrzeja. W Gdańsku rodzi się druga córka, Renatka.
Andrzej dostaje pracę w dziale socjalnym w stoczni, ona – w przedszkolu WPK na Strzyży. W 1975 roku przeprowadzają się do Wrzeszcza, na swoje. Uzdolnione córki posyłają do szkoły muzycznej, tam – by być bliżej dziewczynek – Halina stara się o pracę i dostaje ją, w szkolnej świetlicy. Gdy stają się na tyle samodzielne, by bez opieki dojeżdżać na zajęcia, zmienia posadę. Zostaje wychowawcą młodzieży o niepełnosprawności lekkiej w Internacie Zespołu Szkół Budownictwa Komunalnego w Gdańsku.
Wkrótce awansuje. Na stanowisku dyrektora ds. administracyjno-gospodarczych pracuje do emerytury.
W roku 2006 przechodzi mastektomię. Pięć lat uczestniczy w zajęciach Akademii Walki z Rakiem. To dla niej ważny i, mimo wszystko, pozytywny czas.
Emerytura to też aktywności w grupach senioralnych, praca społeczna w domach sąsiedzkich. Niestety, także śmierć męża. Byli razem 53 lata.
W lipcu 2026 roku, wraz z uzdolnionym wokalnie wnukiem wystąpiła na scenie Strefy Seniorów podczas Jarmarku Dominikańskiego. Zachwyt publiczności zmobilizował ją do powrotu do młodzieńczej pasji śpiewania, do czasu, gdy występowała w Zespole Pieśni i Tańca Politechniki Warszawskiej. Dziś uczęszcza na lekcje śpiewu. W październiku wzięła udział w koncercie, wykonała „Modlitwę” Okudżawy.
Paweł Zagańczyk

Wirtuoz akordeonu, kompozytor, ceniony pedagog. Urodził się w 1984 roku w Żurominie w województwie mazowieckim, w domu bez tradycji muzycznych, mama była księgową, ojciec – tokarzem. Na akordeonie, który po latach stał się treścią jego życia, grał sąsiad. Imponował mu. Też chce nauczyć się grać. Mama nie od razu się zgadza, systematyczność nie jest jego mocną stroną, zniechęca się równe szybko, co zapala. Szkoła muzyczna to przełom. Poznaje tam młodych, ambitnych, wszechstronnych artystów, chce być tacy jak oni. Bierze udział w konkursach muzycznych, podczas jednego z nich pierwszy raz słyszy bandoneon. Gra prof. Klaudiusz Baran, charyzmatyczny pedagog z Akademii Muzycznej w Warszawie. Planuje iść w jego ślady. Ostatecznie zdaje na gdańską Akademię Muzyczną. Trafia do klasy akordeonu prof. Krzysztofa Olczaka. Na piątym roku jest już asystentem. Studia kończy z rektorską propozycją pracy na uczelni. Dziś jest kierownikiem Katedry Wydziału Instrumentalnego. Od kwietnia - profesorem tytularnym.
Gdańsk jest dla niego ważny, ale jego serce bije też mocno dla Pruszcza Gdańskiego, który mocno go wspierał, gdy 20 lat temu założył Zagan Acoustic. W ubiegłym roku decyzją marszałka województwa zespół reprezentował Pomorze na targach EXPO w Japonii. Współpracuje z pomorskimi instytucjami i ludźmi ważnymi dla Pomorza. Na płycie „Żurawie”, nagrodzonej Pomorską Nagrodą Artystyczną, jeden z utworów poświęcił fotoreporterowi Maciejowi Kosycarzowi.
Na okładce płyty – dźwigi stoczniowe, ich widok porusza go za każdym razem, daje poczucie przynależności do regionu, do Gdańska, który, jak uważa, jest jego oknem na świat.
Kształci i wspiera młode talenty, mówi, że Pomorze to kuźnia akordeonistów, jeden z najważniejszych ośrodków akordeonu, może już nie tylko w Polsce.
Henryk Zalesiński

Ta historia mogłaby zacząć się tak jak spektakl lalkowy w Teatrze Miniatura, z którym był związany przez blisko 40 lat. Oto z małych Bobrownik na Ziemi Dobrzyńskiej przyjeżdżają do Gdańska czterej bracia, Henryk, Tadeusz, Jerzy i Jan. Jest rok 1949. Jak wielu w tym czasie, przybywają tu w poszukiwaniu lepszego życia. Wkrótce Jan zostaje stoczniowcem, Tadeusz prowadzi małe, rodzinne gospodarstwo pod Gdańskiem, Jerzy to rodzinny dziwak, życiowej kariery nie zrobił. Karierę zrobił Henryk. Został jednym z wybitnych aktorów Teatru Miniatura. Legendą tej sceny.
Debiutuje w roku 1950 w Teatrze „Łątek” w sztuce „Doktor Dolittle i jego zwierzęta”. Ma 23 lata. Niebawem zwiąże się na dobre z Teatrem Miniatura. Ma szczęście, to najlepszy czas tej sceny. Tworzą go znakomici artyści, wybitna reżyserka Natalia Gołębska oraz scenograf Ali Bunsch. Henryk Zalesiński kreuje pod ich skrzydłami wiele znakomitych ról, wkrótce też sam reżyseruje. Choćby, w roku 1958, sztukę „Trzy niedźwiadki” Dismana. Wśród najmłodszej publiczności przedstawienie robi furorę.
Był dla tego teatru kimś ważnym. Dla wielu, zwłaszcza młodych aktorów – Mistrzem. W roku 2011 zostaje wyróżniony medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
Miał wspaniały głos. To, jak śpiewał, długo pamiętali nie tylko aktorzy Miniatury. Henryk bryluje na wszelkich rodzinnych spotkaniach. Dusza towarzystwa, niezastąpiony w roli zapiewajły.
- W tamtych czasach spektakle Teatru Miniatura regularnie były pokazywane w telewizji – wspomina stryja Jarosław Zalesiński. - Za każdym razem informował nas, kiedy będziemy mogli zobaczyć go na ekranie. Pewnego razu całą rodziną zasiedliśmy przed telewizorem, z niecierpliwością czekając, aż stryj Henryk objawi się naszym oczom. Długo wypatrywaliśmy, ale stryja ni widu, ni słychu... Odnaleźliśmy go dopiero, gdy wyświetliła się lista aktorów: Henryk Zalesiński – Krowa. Ale jak świetnie ukrył się za postacią!




Napisz komentarz
Komentarze