3 błędy, które robimy, próbując nawodnić się podczas choroby

Błąd 1: Pijesz dużo, ale nie to, czego naprawdę potrzebuje Twój organizm

Biegunka to oddawanie więcej niż trzech luźnych stolców na dobę. W takiej sytuacji organizm traci nie tylko wodę, lecz także elektrolity, czyli sód i potas. To one odpowiadają za prawidłową pracę mięśni, serca i układu nerwowego.

Podczas infekcji jelita pracują szybciej. Treść pokarmowa przesuwa się przez nie w przyspieszonym tempie. W efekcie woda i elektrolity nie mają czasu, aby się wchłonąć. Tak dochodzi do odwodnienia.

Wiele osób sięga podczas biegunki po czystą wodę. Niestety nie uzupełnia ona sodu ani potasu. Inni wybierają słodzone napoje, soki, colę czy napoje izotoniczne dla sportowców. Zawierają one zbyt dużo cukru i niewłaściwe proporcje elektrolitów. Nadmiar cukru może dodatkowo nasilać biegunkę.

Jeśli zastanawiasz się, jak powstrzymać biegunkę i jednocześnie bezpiecznie się nawodnić, postaw na doustne płyny nawadniające, czyli ORS (ang. Oral Rehydration Solution). To specjalne roztwory, które mają dokładnie dobrane proporcje glukozy i składników mineralnych. Glukoza ułatwia wchłanianie sodu w jelicie, a wraz z nim wchłania się woda. Dzięki temu organizm odzyskuje to, co rzeczywiście traci.

Błąd 2: Pijesz za dużo naraz i za rzadko

Kolejny częsty błąd to wypijanie dużej ilości płynu w bardzo krótkim czasie. Szklanka za szklanką może wydawać się rozsądnym rozwiązaniem, ale w praktyce często nasila nudności i przyspiesza wypróżnienie.

W czasie infekcji jelita są podrażnione i pracują szybciej niż zwykle. Nie nadążają z wchłanianiem dużej objętości płynu. Nadmiar trafia dalej i może zwiększyć liczbę luźnych stolców.

Znacznie lepszym rozwiązaniem jest picie małymi porcjami. Kilka łyków co 5–10 minut pozwala jelitom spokojniej wchłaniać wodę i elektrolity. Ta zasada ma szczególne znaczenie u dzieci, które odwadniają się szybciej niż dorośli.

Zwracaj uwagę na sygnały odwodnienia: suchość w ustach, rzadkie oddawanie moczu, ciemny mocz, osłabienie czy senność. Szybka reakcja zmniejsza ryzyko pogorszenia stanu.

Błąd 3: Skupiasz się tylko na nawadnianiu, a nie na przyczynie biegunki

Nawadnianie jest niezbędne, ale nie wystarczy. Warto zrozumieć różnicę między zatrzymaniem biegunki a leczeniem jej przyczyny.

Środki hamujące perystaltykę spowalniają pracę jelit. Zmniejszają liczbę wypróżnień, ale nie usuwają toksyn ani drobnoustrojów z przewodu pokarmowego. W efekcie patogeny mogą dłużej pozostawać w jelicie.

Inaczej działają środki o działaniu adsorpcyjnym. Wiążą bakterie, wirusy i toksyny w świetle jelita, a następnie pomagają usunąć je z organizmu. Dodatkowo tworzą warstwę ochronną na błonie śluzowej, co wspiera jej regenerację.

Jedną z takich substancji jest diosmektyt – naturalna glinka stosowana jako wsparcie leczenia ostrej biegunki u dzieci i dorosłych, dostępna m.in. w preparacie Smecta.

Kiedy samo nawadnianie to za mało?

Są sytuacje, w których nie możesz poprzestać na domowych sposobach na biegunkę. Do objawów alarmowych należą:

• krew w stolcu,
• gorączka powyżej 38,5°C,
• silne wymioty,
• więcej niż 6 wypróżnień w ciągu 24 godzin,
• biegunka trwająca dłużej niż 7 dni.

Szczególnej uwagi wymagają małe dzieci, osoby starsze i osoby przewlekle chore. W tych grupach odwodnienie rozwija się szybciej i może mieć poważniejsze konsekwencje.

Jeśli objawy się nasilają lub budzą Twój niepokój, skonsultuj się z lekarzem. To rozsądny krok, który pozwala uniknąć powikłań związanych z odwodnieniem i szybciej wrócić do zdrowia.

Artykuł nie zastępuje konsultacji lekarskiej, jeśli występują u Ciebie objawy, konieczna jest konsultacja z lekarzem, aby ustalić przyczynę i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Artykuł zweryfikowany merytorycznie przez: lek. Michała Dąbrowskiego